The Face At The Window

Şu sınav dönemlerini kitap okuyamadığım için sevmiyorum. Kitap okumak bir lüksmüş hissi yaratıyor bende. Vicdan azabı çekiyorum. Çalışılması gereken onca ders varken keyif yapıyormuşum gibi geliyor. Haliyle kafamı kitaba veremiyorum ve okuduğum cümle sayısı bir paragrafı geçmiyor.

Diğer bir yandan uyumak da bir lükse dönüşüyor gözümde. Gözümden uyku akıyor diye yatağa yatıyorum. Sonra bir bakıyorum kafama düşünceler üşüşmüş, sağdan soldan sıkıştırıyorlar. Abuk subuk rüyalar görüyorum. Hep koşuşturmacalı. Mesela dün gece zar zor uyudum. Gözlerimi her kapadığımda renkli renkli toplar gördüm. Hep şu facebook oyunu yüzünden.

Yine dün, öğlen şekerlememde bir rüya gördüm. Bölümdeymişim arkadaşlarımla, çalışma odasına doğru yürüyoruz. Böyle arkadan kocaman bir yılan - piton olabilir - bana doğru süzülerek geliyor. Sanki kankam gibi konuşuyorum onunla, sonra çalışma odasına giriyoruz beraber. Ben arkadaşımla ders çalışmaya başlıyorum ama içimde bir korku, bir telaş. Diyorum bu yılan nereye kayboldu, nereye saklandı. Her an bir yerden çıkabilecek korkusuyla odaklanamıyorum bir şeye. Sonra uyandım.

Bir sınav haftası adamı bu kadar mı gerer demeyin, geriyor. Her şeyi son dakikaya bırakıp çalışmazsan yusuf da geliyor yılan da. Neyse konu nereden nereye gelmiş. Daha fazla uzatmadan bana müsade. Adios.

(Source: ojelitirtil)

Mazaret sınavı denen bir olay var bilirsiniz. Böyle bazı insanlar çalışmıyorlar, keyifleri gelmiyor, sınavlara girmek istemiyorlar. Sonra gidiyorlar uyduruktan bir rapor alıyorlar, sınava girmiyorlar. Mazaret sınavı gelene kadar geçen sürede milletten soruları öğreniyorlar, hazırlanıp sınava giriyorlar. Sonra bir de ne görüyorsun hoca da benzer soruları sormuş. Oh kebap. Yüksek not alıp genel ortalamayı da yükseltiyorlar. Sonra biz düşük not alanlar göt gibi kalıyoruz.

Her hoca da aynı soruları sormuyormuş. Hocalar da farkındaymış,miş,muş,müş… 

(Source: ojelitirtil)